Σε μια κοινωνία που η εργασιακή αποδοτικότητα και η επιτυχία συχνά μετριούνται σε ώρες εργασίας και προσωπικές θυσίες, η μακροχρόνια επίπτωση στην υγεία των μεσήλικων που ακολουθούν αυτό το μοντέλο ζωής αποτελεί ένα θέμα αυξανόμενης ανησυχίας. Η πρόσφατη φινλανδική επιστημονική έρευνα, υπό την επικεφαλής της δρας Μικαέλα Μπιργκίτα φον Μπόνσντορφ από το Πανεπιστήμιο της Γυβάσκυλα, φέρνει στο φως σημαντικά ευρήματα σχετικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της υπερβολικής εργασίας και της ανεπαρκούς ανάπαυσης στην υγεία των ανθρώπων καθώς γερνούν.
Οι μεσήλικες που εργάζονται πολλές ώρες και συχνά θυσιάζουν τον ύπνο τους για χάρη της δουλειάς τους, τείνουν να έχουν χειρότερη υγεία, όταν γεράσουν, σύμφωνα με μια μακρόχρονη φινλανδική επιστημονική έρευνα.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Μικαέλα Μπιργκίτα φον Μπόνσντορφ του Πανεπιστημίου της πόλης Γυβάσκυλα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα γήρανσης “Age and Ageing”, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερς, ανέλυσαν σε βάθος 25ετίας στοιχεία για την υγεία άνω των 3.000 ανδρών, επαγγελματιών και επιχειρηματιών, τόσο κατά την μέση όσο και την τρίτη ηλικία τους. Διαπιστώθηκε ότι όσοι 45άρηδες και 50άρηδες είχαν τη συνήθεια να δουλεύουν σκληρά (πάνω από 50 ώρες την εβδομάδα) και να μην κοιμούνται αρκετά (λιγότερο από εξήμιση ώρες τη μέρα), όταν πια έγιναν 65άρηδες και 70άρηδες, είχαν χειρότερες επιδόσεις στις σωματικές λειτουργίες, στη ζωτικότητά και στη γενικότερη υγεία τους, σε σχέση με όσους εργάζονταν λιγότερο και κοιμούνταν περισσότερο, όταν ήσαν μεσήλικες.
Η Μπόντσντορφ επεσήμανε ότι στην εποχή μας πολλοί επαγγελματίες και άλλοι εργαζόμενοι, πέρα από τις επίσημες ώρες στο γραφείο, δουλεύουν αρκετές ακόμη αφανείς ώρες, στο σπίτι τους ή κατά τις μετακινήσεις τους, π.χ. διαβάζοντας την ηλεκτρονική αλληλογραφία ή έγγραφα της δουλειάς τους. Αυτό σημαίνει ότι, στην πραγματικότητα, ένας σύγχρονος μεσήλικας δουλεύει παραπάνω από το κανονικό και αυτό μπορεί να έχει συνέπειες για την υγεία του εν καιρώ, όταν πια βγει στη σύνταξη.
