Ονομάζομαι Μαρία, είμαι 50 ετών και τα τελευταία τρία χρόνια είμαι χωρισμένη. Έχω δύο παιδιά, 15 και 17 ετών, τα οποία βρίσκονται στην πιο απαιτητική φάση της ζωής τους, την εφηβεία. Η καθημερινότητά μου είναι γεμάτη υποχρεώσεις, τρέξιμο για το σχολείο, φροντιστήρια, δουλειά και ατελείωτες συζητήσεις στο σπίτι για τους βαθμούς, τις παρέες και τα «δεν έχω όρεξη να μιλήσω» των παιδιών. Μέσα σε όλα αυτά, η προσωπική μου ζωή είχε μπει σε παύση εδώ και καιρό.
Δεν πίστευα ότι κάποιος θα έμπαινε ξανά στη ζωή μου ή, έστω, θα τολμούσε να φλερτάρει μια γυναίκα σαν εμένα: κουρασμένη, χωρισμένη και με δύο παιδιά που έχουν τόσα «θέλω» και τόσες απαιτήσεις. Όμως η ζωή είναι απρόβλεπτη.
Πρόσφατα γνώρισα έναν 28χρονο άντρα μέσω κοινών γνωστών. Είναι γεμάτος ζωντάνια, χαμογελαστός και έχει αυτό το κάτι που σε κάνει να ξεχνάς για λίγο τις σκοτούρες της καθημερινότητας. Από την αρχή έδειξε ενδιαφέρον για εμένα, κάτι που με ξάφνιασε και με έκανε να νιώσω άβολα. Σκέφτηκα: «Τι δουλειά έχει ένα παιδί σαν κι αυτό με μια γυναίκα στην ηλικία μου;» Έκανα πλάκα λέγοντας του ότι θα μπορούσε να είναι φίλος του γιου μου. Όμως εκείνος απάντησε σοβαρά: «Δεν με νοιάζει η ηλικία, μου αρέσεις εσύ».
Τα διλήμματα που με βασανίζουν
Εδώ και εβδομάδες μου ζητάει επίμονα να βγούμε. Όχι για κάτι σοβαρό, όπως λέει, απλώς για μια βόλτα, έναν καφέ, λίγες ώρες μακριά από όλα. Και ενώ θα έπρεπε να το βλέπω σαν κάτι απλό και αθώο, η αλήθεια είναι ότι το μυαλό μου είναι γεμάτο σκέψεις:
- Τι θα πουν τα παιδιά μου; Είμαι η μητέρα τους και θέλω να με βλέπουν ως στήριγμα, όχι ως κάποια που παίρνει αποφάσεις που ίσως τα φέρουν σε δύσκολη θέση. Πώς θα αντιδράσουν αν μάθουν ότι η μητέρα τους βγαίνει με κάποιον που θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερος αδερφός τους;
- Τι θα πει ο κόσμος; Ξέρω πως οι φίλοι, οι συγγενείς, ακόμα και οι γείτονες θα σχολιάσουν. Θα ακούσω σίγουρα λόγια όπως «κρίση ηλικίας» ή «γελοίο». Γιατί, κακά τα ψέματα, μια κοινωνία σαν τη δική μας δεν συγχωρεί εύκολα κάτι «εκτός ορίων».
- Κι αν πληγωθώ; Δεν θέλω να ζήσω άλλη μια απογοήτευση. Ο γάμος μου με σημάδεψε και τώρα έχω γίνει πιο επιφυλακτική και δύσπιστη με τους ανθρώπους.
Η άλλη πλευρά
Κι όμως, υπάρχει και μια φωνή μέσα μου που μου λέει: «Γιατί όχι;» Γιατί να μην επιτρέψω στον εαυτό μου να νιώσει λίγο όμορφα; Δεν με κολακεύει μόνο το φλερτ, αλλά και το γεγονός ότι ένας άνθρωπος με κάνει να αισθάνομαι ζωντανή και ορατή ξανά. Τα τελευταία χρόνια, το μόνο που θυμάμαι είναι να είμαι η «μαμά», η «υπάλληλος», η «γυναίκα που τρέχει για όλα». Έχω ξεχάσει ποια είμαι εγώ ως Μαρία.
Να τολμήσω ή να κάνω πίσω;
Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Ξέρω ότι τα παιδιά μου είναι η προτεραιότητά μου και πάντα θα είναι. Όμως μήπως ήρθε η στιγμή να σκεφτώ λίγο και εμένα; Δεν θα αφήσω κανέναν να πληγώσει την οικογένειά μου, αλλά ούτε και θα τιμωρήσω τον εαυτό μου επειδή κάποτε χώρισα. Ίσως μια έξοδος δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από λίγες ώρες ξεγνοιασιάς. Ίσως, πάλι, να σημαίνει μια νέα αρχή.
Πριν πάρω την απόφαση, κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και λέω: «Δεν έχει σημασία τι ηλικία έχεις. Σημασία έχει να ζεις, να νιώθεις και να τολμάς».
Εσύ στη θέση μου τι θα έκανες; Θα τολμούσες να βγεις ή θα έκανες πίσω;
