Ένα μήνυμα ενός αναγνώστη με την παράκληση της δημοσίευσης μας ήρθε πριν λίγο στο email. Νομίζουμε πως αυτή η άποψη και το μήνυμα ζωής έχει μία θέση να δημοσιευθεί για όλους όσους έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα
Γνώριζες ότι όταν κλαις για τους νεκρούς σου, κλαις για σένα και όχι για αυτούς;
Κλαις επειδή τους “έχασες”, επειδή δεν τους ΈΧΕΙΣ δίπλα σου. Νομίζεις ότι όλα τελειώνουν με τον θάνατο. Και αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είναι πια εδώ. Οπότε αν δεν είναι πια ζωντανοί, πού είναι;
Έχουν φύγει, ή είναι τώρα κάπου αλλού, είναι αυτό το μέρος καλύτερο από εδώ;
Ναι, σίγουρα αυτό το μέρος είναι καλύτερο από εδώ.
Γιατί λοιπόν να πονάς για την απώλειά τους;
Όταν έχεις καταφέρει να δεχτείς ότι δεν είναι πια “ΕΔΩ”, αλλά ότι είναι ακόμα κάπου αλλού, ακόμη καλύτερο από εδώ, όπου δεν είναι πια άρρωστοι ή δεν πονάνε και δεν ταλαιπωρούνται, τότε θα σταματήσεις να τους θρηνείς και θα τους επαναφέρεις στη μνήμη σου, ώστε να συνεχίσουν να σε συνοδεύουν με τη χαρά όλων όσων έχετε ζήσει.
Αν τους αγάπησες πραγματικά, αγάπησέ τους ΞΑΝΑ και αυτή τη φορά με μεγαλύτερη δύναμη, με μεγαλύτερη καθαρότητα, με μεγαλύτερη προσφορά.
Σέβομαι τον πόνο σου, και τον τρόπο που τον εκφράζεις. Ξέρω ότι κλαις και θα κλάψεις χωρίς παρηγοριά.
Αλλά.. Σήμερα σου λέω:
Μην πεθαίνεις με τους νεκρούς σου.
Θυμηθείτε ότι βλέπουμε μόνο τη μία πλευρά του νομίσματος (θάνατος).
Δεν κάνουμε τα στραβά μάτια, δεν βλέπουμε το υπέροχο μέρος του φωτός εκεί που στέκονται.
Τι θα γίνει αν αρχίσουμε να βλέπουμε τον “θάνατο” ως Δεύτερη Γέννηση;
Δεύτερη Γέννηση θα περάσουμε ΟΛΟΙ.
Μην πεθαίνεις με τους νεκρούς σου, τίμησε τους ζώντας τη ζωή σου όπως θα ήθελαν να κάνεις.
