Είμαι η Στέλλα, 29 χρονών, και εδώ και λίγους μήνες έχω σχέση με έναν άνδρα 50 ετών, τον Αλέξανδρο. Ξέρω, η διαφορά ηλικίας μας είναι μεγάλη, και ναι, πολλοί θα πουν ότι είναι τρελό. Ίσως και να είναι. Ίσως και να κάνω λάθος.
Όλα ξεκίνησαν με μια τυχαία συνάντηση σε ένα καφέ. Ήμουν μόνη μου, χαμένη στις σκέψεις μου, όταν εκείνος κάθισε απέναντί μου. Ξεκινήσαμε μια κουβέντα, και αμέσως ένιωσα μια έλξη προς αυτόν. Δεν ήταν μόνο η εξωτερική του εμφάνιση, που όντως ήταν γοητευτική, αλλά και ο τρόπος που με άκουγε, με καταλάβαινε, με έκανε να νιώθω.
Στην αρχή, προσπάθησα να αγνοήσω τα συναισθήματά μου. Ήταν πολύ μεγάλος για μένα, σκεφτόμουν. Τι θα έλεγαν οι φίλοι μου, η οικογένειά μου; Πώς θα μπορούσαμε να έχουμε κοινά ενδιαφέροντα;
Όμως, όσο περνούσε ο καιρός, τόσο πιο δύσκολο μου γινόταν να τον διώξω από το μυαλό μου. Ήταν ευγενικός, τρυφερός, αστείος, με έκανε να γελάω, με έκανε να νιώθω όμορφη. Και ναι, με έκανε να νιώθω ζωντανή.
Ξεκινήσαμε να βγαίνουμε, κρυφά στην αρχή, για να αποφύγουμε τα σχόλια και τις κριτικές. Όμως, σιγά σιγά, η σχέση μας άρχισε να γίνεται σοβαρή. Ήταν ο πρώτος άντρας μετά από πολύ καιρό που με έκανε να νιώθω έτσι, και δεν ήθελα να τον χάσω.
Και βέβαια, η οικογένειά μου δεν εγκρίνει. Η μητέρα μου κλαίει κάθε φορά που μιλάμε για αυτόν, ο πατέρας μου μου κάνει κήρυγμα για ηθική και αξίες. Οι φίλοι μου είναι πιο διπλωματικοί, αλλά νιώθω την ανησυχία τους.
Ξέρω ότι η σχέση μας δεν είναι συμβατική. Ξέρω ότι υπάρχουν δυσκολίες, προκλήσεις, εμπόδια. Ξέρω ότι η διαφορά ηλικίας μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στο μέλλον.
Όμως, αυτή τη στιγμή, νιώθω ευτυχισμένη. Νιώθω ότι βρήκα τον άνθρωπό μου, τον άνθρωπο που με κάνει να νιώθω ολοκληρωμένη. Και αυτό είναι το μόνο που μετράει.
Τι θα φέρει το μέλλον; Δεν ξέρω. Ίσως η σχέση μας να μην κρατήσει για πάντα. Ίσως να κάνω λάθος. Ίσως να πληγωθώ.
Όμως, για την ώρα, επιλέγω να ζήσω το τώρα. Επιλέγω να νιώσω την ευτυχία. Επιλέγω να αγαπήσω και να αγαπηθώ.
