Επέλεξε να αποχωρήσει από τη σκηνή της ζωής με τον ίδιο διακριτικό και αρχοντικό τρόπο που συμπορεύτηκε με την τέχνη του επί δεκαετίες. Ο Άγγελος Αντωνόπουλος, ένας από τους πιο γοητευτικούς, βαθείς και πολυπράγμονες ηθοποιούς της χρυσής γενιάς του ελληνικού θεάτρου και του κινηματογράφου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών.
Η απώλειά του έγινε γνωστή κατόπιν εορτής, καθώς η τελευταία του επιθυμία ήταν σαφής και απόλυτα ευθυγραμμισμένη με το χαμηλό προφίλ που διατηρούσε: να ταφεί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Έτσι, το τελευταίο αντίο από την οικογένεια και τους στενούς του ανθρώπους δόθηκε την Τετάρτη 3 Ιουνίου στο Κοιμητήριο της Καρύστου, σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης.
Από τη μαθητεία στον Κάρολο Κουν, στην κορυφή της υποκριτικής
Γεννημένος στα Ολύμπια της Ηλείας με ρίζες από τη Γορτυνία, ο Άγγελος Αντωνόπουλος μεγάλωσε στις γειτονιές των Ταμπουρίων πριν επιστρέψει για ένα διάστημα στη γενέτειρά του. Το πεπρωμένο του, ωστόσο, βρισκόταν στο σανίδι. Σπούδασε στη θρυλική Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, έχοντας την τύχη να διαπλαστεί υπό την καθοδήγηση του μεγάλου δασκάλου Καρόλου Κουν.
Η θεατρική του πορεία υπήρξε πολυσχιδής. Μετά το Θέατρο Τέχνης, συμπορεύτηκε με τον Δημήτρη Μυράτ στο Θέατρο Μουσούρη, ενώ για περισσότερο από μία δεκαετία, από το 1962 και μετά, αποτέλεσε βασικό στέλεχος των μεγαλύτερων θιάσων της χώρας. Υπηρέτησε με την ίδια δεξιοτεχνία το κλασικό ρεπερτόριο και τη σύγχρονη δραματουργία, ερμηνεύοντας ρόλους σε εμβληματικά έργα:
- «Ιούλιος Καίσαρ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ
- «Η άνοδος του Αρτούρο Ούι» του Μπέρτολτ Μπρεχτ
- «Ο γλάρος» του Άντον Τσέχωφ
- «Οι έρωτες των τεσσάρων Συνταγματαρχών» του Πίτερ Ουστίνοφ
Ο κινηματογράφος του δημιουργού και το τηλεοπτικό φαινόμενο
Αν και το ευρύ κοινό τον ταύτισε με την εμπορική επιτυχία, ο Αντωνόπουλος έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη μέσα από το “νέο κύμα” του ελληνικού σινεμά, πρωταγωνιστώντας στις ποιητικές ταινίες «Η Εκδρομή» και «Παρένθεση» του πρωτοπόρου Τάκη Κανελλόπουλου. Στη συνέχεια, η καθαρή του άρθρωση και η επιβλητική του παρουσία τον κατέστησαν περιζήτητο για τον Φίλοπα Φίνο και σπουδαίους σκηνοθέτες, όπως ο Βασίλης Γεωργιάδης, ο Γιάννης Δαλιανίδης και ο Ντίνος Δημόπουλος, καταγράφοντας στο ενεργητικό του πάνω από 30 ταινίες.
Η τηλεόραση, ωστόσο, ήταν εκείνη που τον έβαλε σε κάθε ελληνικό σπίτι. Το 1971, υπό τις οδηγίες του Κώστα Κουτσομύτη, πρωταγωνίστησε στον «Άγνωστο Πόλεμο» του Νίκου Φώσκολου, μια σειρά-φαινόμενο που σταμάταγε την κίνηση στους δρόμους. Η τηλεοπτική του διαδρομή σφραγίστηκε από σπουδαίες μεταφορές λογοτεχνικών έργων, όπως «Οι Πανθέοι», «Η Μαντάμ Σουσού» και η «Πρόβα νυφικού», με τον ίδιο να αποχαιρετά τους τηλεθεατές το 2004 μέσα από τα «Παιδιά της Νιόβης».
Ένας ακαδημαϊκός δάσκαλος και άνθρωπος των γραμμάτων
Πέρα από την ιδιότητα του ηθοποιού, ο Άγγελος Αντωνόπουλος υπήρξε ένας βαθιά πνευματικός άνθρωπος. Μετέδωσε το πάθος και τις γνώσεις του για την υποκριτική σε γενιές νέων ηθοποιών, διδάσκοντας επί σειρά ετών σε δραματικές σχολές. Παράλληλα, το ανήσυχο πνεύμα του τον οδήγησε στη συγγραφή, αφήνοντας πίσω του το μυθιστόρημα «Οι επιβάτες του φεγγαριού» (2006) και την ποιητική συλλογή «Αφύλακτη διάβαση» (2011).
Με την απώλειά του, το ελληνικό θέατρο χάνει έναν από τους τελευταίους ευγενείς του, έναν καλλιτέχνη που απέδειξε ότι η σοβαρότητα, το ταλέντο και η σεμνότητα μπορούν να συμβαδίζουν απόλυτα.
Θα θέλατε να προσθέσουμε στο άρθρο κάποια συγκεκριμένη αναφορά στις πιο γνωστές του ατάκες ή σε δηλώσεις συναδέλφων του για την απώλειά του;
