Η συζήτηση επανέρχεται συχνά, κυρίως έπειτα από περιστατικά επιθετικής συμπεριφοράς ή από ιστορίες που κυκλοφορούν στα social media. Μπορεί όμως μια γάτα να αποτελέσει πραγματική απειλή για τη ζωή ενός ανθρώπου; Τα διαθέσιμα ιατρικά και επιστημονικά δεδομένα δίνουν μια σαφή απάντηση, η οποία απέχει πολύ από τους μύθους.
Η άμεση επίθεση από γάτα δεν έχει καταγραφεί ποτέ ως αιτία θανάτου ανθρώπου. Σε αντίθεση με μεγαλύτερα ζώα, οι γάτες δεν διαθέτουν ούτε τη σωματική δύναμη ούτε τη συμπεριφορά που θα μπορούσε να οδηγήσει σε θανατηφόρα τραύματα. Ακόμη και σε περιπτώσεις έντονης επιθετικότητας, οι τραυματισμοί περιορίζονται σε γρατζουνιές ή δαγκώματα, τα οποία από μόνα τους δεν είναι απειλητικά για τη ζωή.
Ωστόσο, η εικόνα αλλάζει όταν η συζήτηση μεταφέρεται στις επιπλοκές. Τα δαγκώματα γάτας θεωρούνται από τους γιατρούς ιδιαίτερα ύπουλα, καθώς τα λεπτά και αιχμηρά δόντια προκαλούν βαθιά τραύματα που κλείνουν γρήγορα στην επιφάνεια, παγιδεύοντας βακτήρια στους ιστούς. Σε αυτές τις περιπτώσεις, αν δεν υπάρξει έγκαιρη ιατρική παρέμβαση, μπορεί να αναπτυχθεί σοβαρή λοίμωξη μέσα σε μία ή δύο ημέρες.
Σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν καταγραφεί ελάχιστα περιστατικά όπου τέτοιες λοιμώξεις εξελίχθηκαν σε σηψαιμία και οδήγησαν σε θάνατο. Πρόκειται κυρίως για άτομα υψηλού κινδύνου, όπως ηλικιωμένους, ανθρώπους με διαβήτη ή ασθενείς με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα. Στις περιπτώσεις αυτές, ο θάνατος δεν οφείλεται στην επίθεση της γάτας, αλλά στην καθυστερημένη αντιμετώπιση της μόλυνσης.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται συχνά και στη λύσσα. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικά στην Ελλάδα, ο κίνδυνος θεωρείται πρακτικά μηδενικός, καθώς τα περιστατικά λύσσας σε γάτες είναι εξαιρετικά σπάνια, χάρη στα προγράμματα εμβολιασμού και ελέγχου των ζώων. Τα λίγα κρούσματα που έχουν καταγραφεί διεθνώς αφορούν κυρίως χώρες χωρίς οργανωμένες δομές δημόσιας υγείας.
Υπάρχουν τέλος και περιπτώσεις που συνδέονται έμμεσα με την παρουσία γάτας, όπως ατυχήματα στο σπίτι ή στον δρόμο. Πτώσεις από σκοντάψιμο ή τροχαία ατυχήματα κατά την προσπάθεια αποφυγής ζώου δεν αποτελούν επιθέσεις, αλλά εντάσσονται στα γενικότερα ατυχήματα της καθημερινότητας.
Το συμπέρασμα είναι σαφές. Οι γάτες δεν αποτελούν απειλή για τη ζωή του ανθρώπου, όπως συχνά παρουσιάζεται υπερβολικά. Ο μόνος υπαρκτός κίνδυνος αφορά τις σπάνιες επιπλοκές από δάγκωμα, οι οποίες όμως μπορούν να προληφθούν σχεδόν πλήρως με απλή και έγκαιρη ιατρική φροντίδα. Σε μια εποχή όπου η παραπληροφόρηση διαδίδεται εύκολα, τα πραγματικά δεδομένα δείχνουν ότι ο φόβος γύρω από τις γάτες δεν έχει επιστημονική βάση.
