Είναι η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου όταν μέσα από μια σειρά κινήσεων και νομοθετικών πράξεων παίρνει την απόφαση και αποποινικοποιεί την μοιχεία 24 Ιουλίου το 1982.
Η οργή της εκκλησίας είναι αναμενόμενη, όμως το νέο Οικογενειακό Δίκαιο είναι στόχος του πρωθυπουργού της χώρας, Ανδρέα Παπανδρέου, και το υποστηρίζει ως το τέλος.
H «Βίλα των Οργίων» ήταν μια ταινία του 1964, με ήρωες, καταστάσεις, ντεκόρ και φυσικά ενδυμασία απόλυτα συνυφασμένη με την πραγματικότητα της εποχής!
Παράνομοι εραστές τυλιγμένοι σε σεντόνια να οδηγούνται στο αστυνομικό τμήμα, έχουν σφραγίσει μια ολόκληρη εποχή για την Ελλάδα, που από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους έως το 1982 ζούσε στα «μαύρα» χρόνια της μοιχείας.
Ποιο είναι τελικά το …αδίκημα;
Σύμφωνα με το άρθρο 286 του Ποινικού Νόμου της Βαυαροκρατίας που ίσχυσε έως το τέλος του 1950 η διάπραξη μοιχείας ήταν πλημμέλημα.
Στο νέο Ποινικό Κώδικα που τέθηκε σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου του 1951, και συγκεκριμένα στο άρθρο 357 προβλεπόταν ποινή ενός έτους για τους μοιχούς, μόνο αν είχε ζητήσει η απατημένη ή ο απαντημένος σύζυγος να ασκηθεί δίωξη. Οι δράστες έπρεπε να συλληφθούν επ’ αυτοφώρω για να στοιχειοθετηθεί ευκολότερα η κατηγορία γεγονός που οδηγούσε σε απίστευτες σκηνές σαν κι αυτές που αποτύπωσε ο σκηνοθέτης Ντίνος Διαμαντόπουλος το 1964 στην ταινία «Η βίλα των Οργίων» με πρωταγωνιστή «μοιχό» τον Λάμπρο Κωνσταντάρα.
Τελικά η μοιχεία αποποινικοποιήθηκε με το νέο Οικογενειακό Δίκαιο τον Ιούλιο του 1982, παρά τις προειδοποιήσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος ότι «η αποποινικοποίηση της μοιχείας θα κλονίσει τα θεμέλια της οικογένειας και του γάμου». Επιπλέον με το Νόμο 1329/1983 η μοιχεία έπαψε να αποτελεί απόλυτο λόγο διαζυγίου. Μπορεί, όμως, να επιφέρει τη λύση του γάμου μόνο αν κριθεί ότι από αυτή έχουν διαταραχθεί τόσο σοβαρά οι συζυγικές σχέσεις, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης σχέσης να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα (άρθρο 1439 Α.Κ).
Οι… ρίζες του!
Η πράξη της μοιχείας εμπεριείχε το στοιχείο της ποινικοποίησης από τα αρχαία ακόμη χρόνια. Στην αρχαία Αθήνα ήταν βαρύτατο έγκλημα και η τιμωρία των μοιχών αποφασιζόταν στο δικαστήριο.
Ωστόσο, ο παλαιότερος νόμος του Δράκοντα άφηνε το περιθώριο σε αυτόν που έπιανε επ’ αυτοφώρω τους μοιχούς να αποφασίσει για την τύχη τους.
Αργότερα οι νόμοι του Σόλωνα πρόσφεραν στο σύζυγο τρεις εναλλακτικές. Είτε να σκοτώσει και τους δυο μοιχούς, είτε να ευνουχίσει το μοιχό, είτε να τον εξαναγκάσει με βασανιστήρια να εξαγοράσει τη ζωή του. Το παράδοξο ήταν ότι στην περίπτωση που είχε χρησιμοποιηθεί βία για τη συνεύρεση, ο σύζυγος δεν μπορούσε να απαιτήσει παρά μόνο μια αποζημίωση που οριζόταν από το δικαστήριο.
