in

Daily Post by Πέτρος Κωστόπουλος: Το πρώτο τατουάζ που έκανα με την κόρη μου, Αμαλία

Το πρώτο τατουάζ το έκανα πριν 30 χρόνια περίπου, στο δεξί μου μπράτσο. Τότε το τατουάζ δεν ήταν μόδα, καθόλου μάλιστα. Θυμάμαι στο γυμναστήριο διάφοροι γιαποειδείς φίλοι μου να έχουν φρικάρει. Μου έλεγαν «τι θα κάνεις άμα σε δει κανένας σοβαρός άνθρωπος, για δουλειά με αυτό στο χέρι; Φυλακισμένος είσαι»; Το πρώτο μου τατουάζ ήταν ένα ροκ σχέδιο, με σπαθιά, δράκους και τριαντάφυλλα.

Από τον Πέτρο Κωστόπουλο

Δεν ξέρω πως έγινε και το αγάπησα. Μετά από μερικά χρόνια πήγα στο Μαϊάμι όπου κάθε τρεις γωνίες βλέπεις κι ένα τατουατζίδικο. Ωραίο όμως, με ωραίες φωτογραφίες, με καρέκλες που θυμίζουν κουρείο, με τατουατζήδες ΖΖ Top και με ντεκόρ μηχανές Harley και Indian. Πέρναγα απ’ έξω, έμπαινα μέσα, ξαναπέρναγα απ’ έξω, ξαναέμπαινα μέσα… Στο τέλος πήγα και διάλεξα κάποια τράιμπαλ, σχέδια. Χτύπησα άλλα δύο μεγαλούτσικα, ένα σε κάθε μπράτσο.

Μετά στο επόμενο ταξίδι χτύπησα κι άλλο ένα με τα αρχικά της οικογένειας κι ένα κινέζικο σύμβολο από κάτω, ως σύμβολο καλής τύχης και ευτυχίας. Πέρασε καιρός και πριν δύο χρόνια όταν είχα σαλτάρει απ’ όσα μου συνέβησαν, πήγα στο Παγκράτι και χτύπησα δύο στους πήχεις των χεριών δύο ρωμαϊκά ρητά, που εξέφραζαν την ψυχολογική μου κατάσταση. Για κάποιο περίεργο λόγο όλα αυτά πάνω μου μου άρεσαν, αλλά όπως προείπα είχα περιοριστεί στα χέρια.

Λίγο πριν γίνει 18 χρονών η κόρη μου Αμαλία μου είπε να την πάω σε αυτόν που πιστεύει ότι είναι ο καλύτερος για να χτυπήσει το πρώτο της τατουάζ. Εδώ που τα λέμε έπαθα ένα κοκομπλόκο. Η μάνα της μου γκρίνιαζε, μη σημαδευτεί το παιδί με κάτι που θα το μετανιώσει. Εννοείται δεν βάζεις ποτέ στο τατουάζ το όνομα του γκόμενου ή της γκόμενας. Τόσοι και τόσοι αναγκάστηκαν να τα ξηλώσουν, με λέιζερ, με πρώτο το Τζόνι Ντεπ με το περίφημο Γουινόνα (Ράιντερ).

Ο Δημήτρης Κάρπης δημιουργεί το τατουάζ της Αμαλίας Κωστοπούλου

Στα τατουάζ βέβαια πέρα από το ότι δεν γράφεις ονόματα πρέπει να προσέξεις και κάτι άλλο. Να τα γράφεις σε μέρη του σώματος που δεν πέφτουν εύκολα, που δεν χαλαρώνει το δέρμα ανυπόφορα. Ή αλλιώς πρέπει να γυμνάζεσαι συνέχεια για να στέκονται όρθια. Ένας φίλος μου είχε κάνει στο μπράτσο τον αρχηγό των Ινδιάνων, τον Τζερλόνιμο και τώρα γελάμε γιατί ο Τζερόνιμο μοιάζει με γριά σε χωριό που φοράει φακιόλι.
Daily Post by Πέτρος Κωστόπουλος: Το πρώτο τατουάζ που έκανα με την κόρη μου Αμαλία [εικόνες]

Ο Δημήτρης Κάρπης δημιουργεί το τατουάζ της Αμαλίας Κωστοπούλου

Ρώτησα την κόρη μου τι θέλει να κάνει και όχι μόνο δεν χαλάστηκα, αλλά συγκινήθηκα κι από πάνω. «Θέλω να γράψω τις ημερομηνίες γέννησης των αδελφών μου και τη δική μου». Αυτό είναι ένα τατουάζ που δεν θα το σβήσει ποτέ. Αφού θα πηγαίναμε που θα πηγαίναμε, άρχισα να ψάχνω να βρω κάτι και για μένα. Ήθελα να κάνω κάτι πάνω από την καρδιά, αλλά φοβόμουν μη μου βγει παράταιρο. Ονόματα δεν ήθελα. Ένα τράιμπαλ σκέτο σχέδιο δεν ήθελα. Άρχιζα να κοιτάζω εικόνες από ζώα. Ο καθένας φαντάζεται τον εαυτό του σαν ένα άγριο θηρίο, δεν έχω μόνο εγώ αυτό το ψώνιο. Τόσα λιοντάρια και τίγρεις κυκλοφορούν ανάμεσα μας, και τόσα αρπακτικά, έστω κι αν στο βάθος είναι απλώς κότες.

Βρήκα ένα τίγρη, δεν μου έκανε. Βρήκα έναν αετό δεν μου έκανε. Το λιοντάρι έχει πολύ μαλλί. Σκέτη φούντα θα ήμασταν. Ο φοίνικας κι ο αετός πάλι δεν μου κάθισαν. Τελικά με την κόρη μου βρήκα το ζώο που και η ίδια μου είπε ότι μου πάει και μου έστειλε και μια ωραία εικόνα στο γουατσάπ έναν λύκο που απάνω έγραφε «ο τίγρης και το λιοντάρι μπορεί να είναι πιο δυνατά από το λύκο. Αλλά ο λύκος δεν κάνει νούμερα στο τσίρκο!».

Πού θα πηγαίναμε; Στον Κάρπη θα πηγαίναμε. Ο Δημήτρης ο Κάρπης είναι καλλιτέχνης. Δεν κάνει μόνο υπέροχα τατού, είναι και πολύ καλός ζωγράφος και φτιάχνει custom design σε μηχανές Harley Davidson & Indian και διάφορα ψηφιδωτά και ό,τι άλλο θες. Ο Δημήτρης είναι καλλιτέχνης. Άλλωστε έχει δίπλωμα και σκηνογραφίας και ελαιογραφίας και fresco στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στη Μόσχα.

Περάσαμε 4-5 ώρες μαζί. Γελάσαμε, ήπια και κάτι και η Αμαλία ξεπέρασε πολύ γρήγορα τον φόβο του πόνου, μιας κι αυτός δεν υπάρχει, τσιμπήματα κουνουπιού είναι, νταβραντωμένου μεν, αλλά κουνουπιού. Αφού τελειώσαμε με τις τρεις ημερομηνίες στο πίσω μέρος του μπράτσου της Αμαλίας που τα γράψαμε με ρωμαϊκά στοιχεία, περάσαμε στον λύκο στο στήθος.

Ο Δημήτρης, ρετουσάρισε το σχέδιο που είχα για να γίνει πιο πειστικό και πιο τράιμπαλ και το βαρέσαμε αλύπητα. Το θέμα με τον Δημήτρη είναι ότι βλέπεις από το πρώτο τσίμπημα πως τη δουλειά την κάνει καλά. Και το ακομα καλύτερο ότι είναι ενδιαφέρων άνθρωπος με τον οποίο περνάς ωραία τις ώρες που είσαι εκεί. Με μαγικό τρόπο μου διόρθωσε μετά και κακοτεχνίες που υπήρχαν στους πήχεις μου. Με βλέπω να ξαναπηγαίνω σύντομα, μόνον που δεν ξέρω που θα το κάνω αυτή τη φορά. Θα βρω…

Όσον αφορά την Αμαλία δεν ξέρω τι θα κάνει. Αυτό που έκανε το βρίσκω υπέροχο και κλασάτο. Το παραδέχτηκε και η μαμά εκ των υστέρων. Σε μένα δεν αρέσουν τα πολλά τατουάζ στις γυναίκες. Ούτε κι εγώ να γίνω σαν τοιχογραφία ή γκράφιτι κάτω από γέφυρα στο τέλος. Γάμπα μου κάθεται. Κάποιοι μου λένε ότι οι μεγάλοι άνθρωποι δεν κάνουν τατουάζ. Αυτοί που μου το λένε είναι μεγάλοι άνθρωποι. Ας μην κάνουν τατουάζ.

  • Διαφήμιση