Φόρμα αναζήτησης

ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο άντρας κοντά στα 30s: Όταν οι προτεραιότητες αλλάζουν

Παρασκευή, 17. Ιουνίου 2016 - 14:16
Ο άντρας κοντά στα 30s: Όταν οι προτεραιότητες αλλάζουν - Κεντρική Εικόνα

Μεγάλωσες πια. «Έγινες κοτζάμ άντρας!», όπως σου λέει η νονά σου, που σε βλέπει μια φορά το χρόνο, επιμένοντας πεισματικά να σου φέρνει λαμπάδα το Πάσχα. Κοντεύεις τα 30, είσαι στην πιο δημιουργική φάση της ζωής, στην πιο παραγωγική, είσαι «μεγάλος» χωρίς να έχεις μεγαλώσει, είσαι ταυτόχρονα νέος χωρίς κανείς να σε θεωρεί «μικρό», έχεις ευθύνες, υποχρεώσεις και τη ζωή στα χέρια σου. Ήρθε λοιπόν η ώρα για μερικές σημαντικές αποφάσεις.

Μέχρι τώρα, η βασική σου προτεραιότητα ήταν να περνάς καλά. Να βγαίνεις, να πίνεις, να φλερτάρεις, να σχεδιάζεις πού θα πας το επόμενο Σαββατοκύριακο και πού θα πας διακοπές το καλοκαίρι. Απλά και ωραία πράγματα, η δεύτερη δουλειά έλεγες πάντα ότι «δεν είναι για μένα, εγώ θέλω να έχω ελεύθερο χρόνο». Γενικά, είχες πάντα ένα θέμα με την έννοια της «ελευθερίας»: δεν είπες και ποτέ ότι για την καριέρα δεν χρειάζονται θυσίες, αλλά όταν σου είπαν αν μπορείς να δουλέψεις μερικές ώρες παραπάνω έπαθες κάτι σαν αναφυλακτικό σοκ, όταν ρώτησε το αφεντικό «ποιος μπορεί να δουλέψει λίγο το Σαββατοκύριακο για να τελειώνουμε το project;», εσένα «σε έπιασε κόψιμο» και έτρεξες στην τουαλέτα. Γενικά, δεν θέλησες ποτέ να θυσιάσεις το παραμικρό για χάρη της δουλειάς, να στερηθείς ούτε μια μικρή απόλαυση της ζωής. Ποτέ, ως τώρα.

Διότι τώρα, πρέπει να καταλάβεις ότι είναι σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής. Όπου είτε θα «απογειωθείς» επαγγελματικά, θα εξελιχθείς, θα ξεχωρίσεις, θα προσπεράσεις τους υπόλοιπους συναδέλφους σου και θα βάλεις τις βάσεις για να κάνεις καριέρα, είτε θα δεις το τρένο να περνάει και να φεύγει. Θα μείνεις στάσιμος, θα παίρνεις τα ίδια χρήματα πάνω - κάτω, θα έχεις περίπου τις ίδιες αρμοδιότητες και κάποια στιγμή μπορεί να μην είσαι και τόσο απαραίτητος στο αφεντικό σου. Ωραία εκείνα τα τσιτάτα που έλεγες πιο μικρός, το «αν η δουλειά ήταν ωραίο πράγμα, δεν θα μας πλήρωναν για να την κάνουμε», ωραίες οι βόλτες και οι εκδρομές, τα μπαράκια και οι παρέες, αλλά μάλλον ήρθε η στιγμή να δεις τα πράγματα πιο σοβαρά από δω και πέρα.

Δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή στη ζωή σου, που δεν σε στήριξαν οι γονείς σου. Οικονομικά, ψυχολογικά, ανθρώπινα, έτρεξαν να κάνουν τη δουλειά στη δημόσια υπηρεσία που εσύ δεν προλάβαινες, σου έδωσαν λεφτά για να πάρεις το πρώτο σου αυτοκίνητο, σου έδωσαν τα κλειδιά του εξοχικού για να πας Σαββατοκύριακο «με το πρόσωπο». Σου έδιναν χαρτζιλίκι από τότε που χρειάστηκε να έχεις «δικά σου λεφτά» στην τσέπη, η μαμά έτρεχε με το ταπεράκι στο χέρι στο επισκεπτήριο στο στρατό, ο μπαμπάς ήταν εκεί στο πρώτο σου ξύρισμα, με τη Gillette στο χέρι, να σου δείξει πώς πρέπει να απλώνεις τον αφρό, πώς πρέπει να ξυρίζεσαι και τι είναι αυτό το περιβόητο «κόντρα ξύρισμα» και κυρίως πώς να το κάνεις χωρίς να σφαχτείς. Τώρα πια, φτάνοντας μια ανάσα πριν τα 30, ήρθε η ώρα να «ανταποδώσεις» λίγο παραπάνω την αγάπη που πήρες. Να τρέξεις εσύ στη δημόσια υπηρεσία για τη δουλειά τη δική τους, να τους κάνεις δώρο ένα Σαββατοκύριακο σε ένα ωραίο ξενοδοχείο, να τους πάρεις και να τους πας μια βόλτα στους φίλους τους, με τη φράση «μην οδηγήσεις πάλι ρε πατέρα, θα σας πάω εγώ». Θα πάρουν μεγάλη χαρά. Αλλά το βασικό είναι, πως θα νιώσεις πολύ καλύτερα εσύ μέσα σου!

Αντίστοιχα, το ξυραφάκι μιας χρήσης, ήταν πάντα ένας καλός φίλος, απ' αυτούς που «στην ανάγκη φαίνονται». Πάντα εκεί μέσα σε ένα τσαντάκι ή δίπλα στον οδοντόβουρτσα στο μπάνιο, παρατημένο κάπου αλλά πάντα διαθέσιμο, ετοιμοπόλεμο κάθε φορά που θυμόσουν ότι έπρεπε να ξυριστείς γρήγορα για να πας κάπου, όπου δεν θα εκτιμούσαν και τόσο τα γένια 5 ημερών σου ή το μούσι που θα καμάρωνε και ο Μίρο ο Ραντούλιτσα αν σε έβλεπε σε κανένα μπαρ, όχι βέβαια ότι βγαίνει και πάει σε μπαρ παραμονή ενός κρίσιμου τελικού, προς Θεού, θεωρητικά μιλάμε. Όλα αυτά συνέβαιναν ως τώρα και έμοιαζαν απόλυτα φυσιολογικά: στα 20, στα 23, στα 27. Αλλά είσαι στο κατώφλι των 30 ετών. Η πρώτη ερώτηση είναι «γιατί πρέπει το ξύρισμα να είναι μια βιαστική και αγχωτική διαδικασία»; Με άλλα λόγια, γιατί πρέπει να ξυρίζεσαι μέσα σε ένα λεπτό, σαν να προσπαθείς κάθε φορά να σπάσεις το ρεκόρ ταχύτερου ξυρίσματος και να μπεις στο βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες; Και η δεύτερη ερώτηση, που ταιριάζει γάντι με την πρώτη, είναι η εξής: «εφόσον είσαι έτοιμος να αφιερώσεις μερικά λεπτά παραπάνω στο ξύρισμά σου, να το απολαύσεις και εσύ και το πρόσωπό σου, γιατί πρέπει να επιμένεις να χρησιμοποιείς ξυραφάκι μιας χρήσης, όταν υπάρχει το Gillette Mach 3;» Δοκίμασέ το και θα καταλάβεις τη διαφορά - το πρόσωπό σου θα σε ευγνωμονεί!

Διαβάστε περισσότερα:

Στον τελικό του Europa, ο ενθουσιασμός κοντράρεται με την τακτική - Κεντρική Εικόνα
Είναι πραγματικά κρίμα που λείπει ο Ζλάταν Ιμπραϊμοβιτς απ' αυτό το παιχνίδι, απ' αυτόν τον τελικό κόντρα στην παλιά του ομάδα μέσα στη χώρα του. Κρίμα, διότι αυτός ο παιχταράς...
Ένα τραγούδι απ' τ' Αλγέρι.... - Κεντρική Εικόνα
«Η Ρεάλ πήρε το πρωτάθλημα με σπρώξιμο από τη διαιτησία». «Ο Κριστιάνο φέτος ήταν ανύπαρκτος». «Ο Σέρχιο Ράμος έπρεπε να παίρνει μια κόκκινη ανά δυο παιχνίδια». «Ήταν κωλόφαρδη η...
Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται καμία δικαιολογία και καμία «ξινίλα» - Μόνο χειροκρότημα - Κεντρική Εικόνα
Στους αδελφούς Αγγελόπουλος έφταιγε ότι το γήπεδο ήταν γεμάτο Τούρκους. Έφταιγε ο Σλούκας και η συμπεριφορά του. Έφταιγε ότι η Φενέρ δεν έχει Τούρκους παίκτες, ούτε Τούρκο...

Best of internet